(c) On'wijs 2003


  
 Algemene sporen van de ramp

Bomen en stroomgaten

De Groenendijk in 2002
 


Stroomgaten 1953 in de Groenendijk tussen
Stad aan 't Haringvliet en Den Bommel
Als je deze foto's over elkaar legt zie je dat de kuilen in de bomenrij overeenstemmen met de stroomgaten.
Om de gaten te dichten werd minder goede grond gebruikt. De bomen die boven de gaten geplant waren groeiden minder hard.
Regen
Als het veel geregend heeft. Blijven op het land onder de stroomgaten grote plassen staan.

Foto vanaf de Groenendijk. Je kijkt op het Haringvliet
 
 
Zoutsporen tref je overal in het rampgebied op binnen en buitenmuren.
 
   
De kracht van het water  
Betonnen dijkbekleding bij Sirjansland

Bovenaan de dijk zie je een Muralt muurtje
De kracht van het water was onvoorstelbaar. Dit stuk dijkbekleding werd  in 1953 meegesleurd door het woedende water.
 
Foto genomen vanaf de dijk.
Bij de rode lijn kwam het stuk beton terecht
.
 
 
   
Aanspoelen van rampmaterialen  
De Herenkeet vlakbij Serooskerke aan de Oosterschelde. De Herenkeet tijdens de ramp
Bij de Herenkeet zijn verschillende stukken van grafstenen aangespoeld.
 
 
Sporen in kerken  
Op de muren van de rooms-katholieke kerk in Oude-Tonge zijn nog de sporen van het water te zien. De donkere plekken in de pilaren geven de waterhoogte aan.

Deze kerk zelf staat al op een hoogte.
 
   
 
In Stavenisse kwam het water tot de kandelaren aan de muur. Het water bereikte een hoogte van 3.20 meter. De muren zijn geverfd met een speciaal middel, tot ruim 80 cm boven de waterhoogte.

Het verhaal gaat dat de kanselbijbel op wonderbaarlijke wijze is gered . Hij kwam in een kroonluchter terecht. Ds. Okke Jager heeft daar een gedicht over gemaakt.
   
Wij hadden in gereserveerde banken,
het eeuwig woord voor ons gereserveerd.
Bij 't stil gebed vergaten we te danken,
en onder 't zingen werd gecollecteerd.

Wij hadden harten die niet in ons brandden,
wanneer het woord, op klokslag, openging.
Wij sloegen de bladen om met vaste handen
die niet meer beefden van verwondering.

De koster wist: Het mocht geen duimbreed wijken,
het was gerfde grond, voor ons behoud.
Wanneer toeristen kwamen kijken
dan zeiden zij" Wat is dat boek al oud!"

Wij hadden hier voor levenslang genomen,
een besproken plaats, en een besproken Heer.
Toen liet Hij het wilde water komen!
En, op zondag lag hier Zijn Woord niet meer.

Zijn Zijn beloften allen mee verdronken?
Hoog in de lamp hangt een glimlach van de Heer:
"Ik heb het bij verrassing, teruggeschonken.
Leg het nu maar weer op uw kerkbank neer."