(c) On'wijs 2003

algerakering  zandkreekdam  veerse gatdam  grevelingendam  zeelandbrug  volkerakdam  haringvlietdam  brouwersdam  oosterscheldekering  markiezaatskade  oesterdam  bathse spuisluis  philipsdam  maeslantkering  hartelkering  westerscheldetunnel  overige werken

In het Deltaplan staat, dat het Haringvliet afgesloten moest worden met een dam. Toch was er nog steeds het probleem van het rivierwater. Daar was een oplossing voor gevonden. De dam zou een enorm grote spuisluis krijgen. Door die sluis kan het rivierwater toch nog in zee komen.
Die spuisluis moet wel gesloten kunnen worden bij vloed, zodat het zoute water niet meer in het Haringvliet kan komen. Ook bij stormvloeden moet de sluis voldoende bescherming geven. Daarom was een stormvloedkering met een dubbel schuivensysteem bedacht.
In 1957 werd begonnen met de bouw van de 4,5 kilometer lange dam.

Als eerste werd er een eiland gemaakt midden in het zeegat. Met grote zandzuigers werd een ringdijk van zand opgespoten. Daarna werd de ringdijk geasfalteerd. Zo kon het zand niet weggespoeld worden door de stroming.
Toen dat klaar was, werd al het water van het eiland weggepompt. Zo ontstond een enorme bouwput van 1,4 kilometer lang en 600 meter breed.
Er werd een lange brug gebouwd tussen het eiland en Goeree-Overflakkee. Daarover konden alle vrachtwagens en kranen van en naar het eiland rijden om de sluizen te bouwen.
Al die vrachtwagens en kranen waren hard nodig, want de bodem was te slap om de sluizen op te bouwen. Daarom moeten er wel 21800 heipalen in de grond worden geslagen.
Alleen het heien duurt al 2½ jaar.
Na het heien werd een betonnen bak op de heipalen gebouwd; de woelbak. Deze woelbak is de bodem van de sluis.
Tussen de woelbakken worden de pijlers gebouwd. Tussen die pijlers moeten later de schuiven gehangen worden.
Omdat de dam heel sterk moet worden, werd er gebouwd met gewapend beton (beton met een stalen skelet).
In totaal kwamen er 16 pijlers en 2 landhoofden. In een aantal pijlers werd een visriool gemaakt. Door deze gaten in de pijlers, kunnen vissen uit het Haringvliet de Noordzee inzwemmen.
Midden op iedere pijler werd een groot betonnen blok met een driehoekige inkeping geplaatst. Dat zijn de steunpunten voor de Nabla-liggers.
Bovenop de steunpunten werden met een enorme kraan grote betonnen driehoeken geplaatst; de Nabla-liggers. Ook tussen de pijlers werden Nabla-liggers gehangen. Zo vormden ze een brug tussen de pijlers.
De Nabla-liggers, die op de pijlers staan, zijn uit puzzelstukjes opgebouwd. De Nabla-liggers, die tussen de pijlers hangen zijn uit één stuk gemaakt.
De Nabla-liggers zijn driehoekig van vorm, omdat die vorm de meest stevige constructie maakt. Dat is nodig ook, want aan de Nabla-liggers werden later de loodzware schuiven gehangen. Bovenop de Nabla-liggers kwam een verkeersweg.

De Nabla-liggers zijn genoemd naar de Nabla; een Egyptisch, driehoekig muziekinstrument.

Als alle Nabla-liggers geplaatst zijn, worden de armen voor de schuiven eraan gemonteerd. Deze armen zijn enorme metalen constructies, die door zware aandrijfwerken op en neer kunnen bewegen.
Uiteraard zijn de armen ook driehoekig van vorm; voor de stevigheid.
Vervolgens werden de schuiven aan de Nabla-liggers gehangen. In totaal zijn er 34 schuiven; 17 aan de zeekant en 17 aan de Haringvlietkant.
De schuiven aan de zeekant zijn minder hoog. Zij moeten de golven breken. De schuiven aan de Haringvlietkant houden het water tegen. Tussen de schuiven kan het water heen en weer woelen in de woelbak.
Toen alle schuiven op hun plaats hingen, werd er een stortbed van stenen voor de sluizen gemaakt. Op dat stortbed werden grote driehoekige betonblokken gezet. Die betonblokken moesten de stroming breken.
Daarmee waren de Haringvlietsluizen klaar. Er werd weer water in de bouwput gepompt. Daarna werd de ringdijk om het eiland grotendeels weggebaggerd.
De Haringvlietsluizen staan nu midden in het water.

Tijdens de bouw van de spuisluizen werd nog een eilandje gemaakt in het zeegat van het Haringvliet. Dit eilandje werd dichter bij de Stellendamse kant van het Haringvliet gemaakt. Op dit eilandje werd een schutsluis voor de scheepvaart gemaakt. Ook werd er een binnenhaven (Haringvliet) en een buitenhaven (Noordzee) gemaakt. Hier kunnen de vissers uit Stellendam, Goedereede en Ouddorp hun schepen aanleggen.
Als de schutsluis en de havens klaar zijn, wordt de ringdijk om het eilandje ook weggebaggerd. Nu liggen er dus 2 verschillende sluizen in het zeegat.

Ondertussen zijn we 9 jaar verder. In 1966 werd begonnen met de bouw van de dam, die de sluizen met Goeree-Overflakkee en Voorne-Putten met elkaar verbinden.


www.fotoselect.nl

Omdat er bij eb en vloed heel veel water in en uit het Haringvliet stroomt, zou er veel stroming ontstaan bij het bouwen van de dam. De Volkerakdam was inmiddels af en zorgde voor minder stroming, maar dat was niet genoeg.
Daarom werden de Haringvlietsluizen tijdens de bouw van de dam wagenwijd opengezet. Zo kon het water toch in- en uitstromen en hadden de dammenbouwers minder last van de stroming.

Het zeegat tussen de twee sluizen en Goeree-Overflakkee was vrij makkelijk te dichten door zand op te spuiten en daarna de dam te asfalteren.
Het stuk tussen de Haringvlietsluizen en Voorne-Putten was een stuk moeilijker. Daarom werd er weer een kabelbaan gebouwd. Deze kabelbaan was weer iets beter, dan die gebruikt werd bij de bouw van de Grevelingendam. Deze kabelbaan nam per oversteek 4 grote betonnen blokken mee. Zo ontstond een dam van betonblokken.
Als de dam dicht is, wordt de kabelbaan afgebroken en wordt er zand over de blokken gespoten. Daarna werd de dam geasfalteerd en werd er een verkeersweg over aangelegd.

In 1971 was de hele Haringvlietdam klaar.
De sluizen werden gesloten en de verkeersweg voor verkeer opengesteld. Het brede zeegat was afgesloten.


www.fotoselect.nl