(c) On'wijs 2003

redders   noodhulp   eerste dijkherstel   geldinzameling   geschenken   adoptie

Adoptie
De getroffen dorpen kregen rechtstreeks hulp van Nederlandse gemeenten. Dit wordt adoptiehulp genoemd. Bij adoptie gaat iemand anders voor je zorgen. Deze vorm van hulpverlening was duidelijk herkenbaar maar er was onvoldoende zicht op de goederenstroom. Er werd hulp gegeven in de vorm van brandweerhulp en stratenmakers maar ook spullen als glas, zeep, bier en limonade werden vanuit verschillende gemeenten naar de dorpen in het rampgebied gestuurd.
 



De stad Leiden adopteerde het dorp Nieuwe-Tonge
 


Haarlem organiseert concert voor Oude-Tonge

Een voorbeeld van adoptiehulp in Middelharnis
 

De adoptiegemeenten gaven geld om verenigingsgebouwen, dorpshuizen en scholen te herstellen of te bouwen. Ook kerkgebouwen werden hersteld, de graven van de slachtoffers werden van stenen zerken voorzien en op begraafplaatsen werden monumenten geplaatst.


 
In Nieuwerkerk en Ouwerkerk werden de houten kruisen vervangen door grafstenen.
Mari Andriessen ontwierp voor beide kerkhoven een monument. (Zie heden>> Monumenten Zeeland)
 
Adoptiegemeenten schonken praktische spullen, zoals brandweerpakken.
 
Ook het Duitse plaatsje Benheim gaf adoptiehulp aan Sint Philipsland.
Op deze gehavende steen staat Watersnood 1953. (streekmuseum Sint. Annaland)


Ondanks de beste bedoelingen was het aantal gemeenten hulp gaf aan één dorp soms wat groot.
 
De vissers van Stellendam kregen directe hulp van Den Haag

De adoptiehulp ging buiten het Rampenfonds om. Achteraf werd duidelijk dat het geld dat direct naar de gemeenten ging niet altijd op de juiste plek terechtkwam. Soms werd het geld via de gemeente op een privé-rekening gestort. De besteding laat zich raden. Het kwam in ieder geval niet terecht bij de slachtoffers van de ramp.


De adoptiehulp werd zeer op prijs gesteld. De waardering blijkt o.a. uit kerkramen waarin de wapens van de adoptiegemeenten staan.
 


Wapens van vijf adoptiegemeenten van Herkingen